วันนี้ดูรายการโทรทัศน์เห็นโฆษณามากมาย ส่วนใหญ่เดี๋ยวนี้ไอเดียเด็ดๆ เยอะเลย แต่บางอย่างก็ยังแย่อยู่ ก็ดูแล้วยังไม่รู้เลยว่านำเสนออะไร จำชื่อยี่ห้อสินค้าไม่ได้เลย เอาไปพูดกันก็ดันเถียงกันซะอีกว่าโฆษณาไอ้นี่ตะหาก แสดงว่าคนคิดยังต้องทำการบ้านอีกเยอะนะ สงสารคนจ้างทำโฆษณาว่ะ
ว่าแล้วก็นึกถึงโฆษณาของใครซักชิ้นหนึ่ง จำไม่ได้ว่าเป็นโฆษณาโทรศัพท์มือถือหรือคอมพิวเตอร์ ก็มันนานมากหลายปีแล้วจนลืมเลย มีคนเลี้ยงแกะงัดเอาโน๊ตบุ๊คมาวางตัก แล้วก็มีคำอธิบายว่ากำัลังเข้าสู่ห้องสมุดที่ใหญ่ที่สุดในโลก อินเตอร์เน็ตนั่นแหละ ในใจผมคิดว่ามันจะออนไลน์ได้ไงฟะ ในเมื่อมันอยู่ในทุ่งโล่ง แล้วมันจะลากสายโทรศัพท์มาเสียบแล้ว ออนไลน์ได้ไงล่ะเนี่ย โกหกชัดๆ แค่ไม่กี่ปีต่อมา ก็ปัจจุบันนี้แหละผมต้องหวนคิดถึงความคิดเดิม ผมผิดถนัดเลย อยู่ไหนก็ออนไลน์ได้ เข้าสังคมได้ ทำงานได้ ดีนะที่ผมไม่ปฏิเสธความก้าวหน้าของเทคโนโลยี ที่มันก้าวไปทุกวัน
อย่างน้อยก็มีอย่างหนึ่งล่ะที่ได้เกิดขึ้นจริงแล้ว คือผมเคยทำงานออนไลน์ได้เดือนละหลายหมื่น อยู่ 4-5 เดือนติดๆ ถ้าไอ้เจ้าของเว็บไม่เปลี่ยนกฎเพื่อกีดกันทางการค้า ล่ะก็… เฮ้อ ผมเลยต้องหยุดเพื่อที่ศึกษา และแค่เอาไว้เตือนตัวเองว่าต้องก้าวเดินใหม่ ปรับตัวให้ทันกับความก้าวหน้าของเทคโนโลยี